{"id":220,"date":"2019-01-01T14:37:02","date_gmt":"2019-01-01T12:37:02","guid":{"rendered":"https:\/\/www.banszel.com\/?p=220"},"modified":"2023-04-28T00:39:30","modified_gmt":"2023-04-27T22:39:30","slug":"wypowiedzenie-umowy-o-prace","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.banszel.com\/?p=220","title":{"rendered":"Wypowiedzenie umowy o prac\u0119 w kontek\u015bcie przepis\u00f3w art. 264 \u00a7 1 Kodeksu pracy oraz art. 61 \u00a7 1 Kodeksu cywilnego"},"content":{"rendered":"\n

O\u015bwiadczenie woli jest jednym z fundamentalnych poj\u0119\u0107 z dziedziny prawa cywilnego. Podstawowe regulacje dotycz\u0105ce o\u015bwiadczenia woli to przepisy art. 60-651<\/sup> Kodeksu cywilnego (dalej – „k.c.”<\/em>), a tak\u017ce art. 79 k.c. (o\u015bwiadczenie woli osoby niemog\u0105cej pisa\u0107) oraz art. 82-88 k.c. (wady o\u015bwiadczenia woli). Warto jednak pami\u0119ta\u0107, \u017ce przepis\u00f3w odwo\u0142uj\u0105cych si\u0119 do o\u015bwiadczenia woli jest w Kodeksie cywilnym znacznie wi\u0119cej.<\/p>\n\n\n\n

Istotnymi w kontek\u015bcie niniejszego wpisu s\u0105 przede wszystkim regulacje uj\u0119te w przepisach art. 60 k.c. i art. 61 k.c., a tak\u017ce przepis art. 264 \u00a7 1 Kodeksu pracy (dalej – „k.p.”<\/em>). Istnieje bowiem pewien problem, kt\u00f3ry sprowadza si\u0119 do pytania, w jaki spos\u00f3b interpretowa\u0107 wskazany w przepisie art. 264 \u00a7 1 k.p. termin na z\u0142o\u017cenie odwo\u0142ania do s\u0105du pracy: literalnie (a je\u017celi tak, to dlaczego?), czy systemowo – w powi\u0105zaniu z przepisem art. 61 \u00a7 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Odpowied\u017a na to pytanie, wbrew utrwalonemu w tym zakresie orzecznictwu S\u0105du Najwy\u017cszego, wcale nie jest oczywista.<\/p>\n\n\n\n

P<\/strong><\/em>owstanie o\u015bwiadczenia woli<\/em><\/strong><\/h3>\n\n\n\n

O\u015bwiadczenie woli, zgodnie z przepisem art. 60 k.c., to \u201eka\u017cde zachowanie si\u0119 tej osoby, kt\u00f3re ujawnia jej wol\u0119 w spos\u00f3b dostateczny\u201d<\/em>. Momentem powstania o\u015bwiadczenia woli jest zatem zrealizowanie si\u0119 takiego zachowania cz\u0142owieka, kt\u00f3re zosta\u0142o ujawnione na zewn\u0105trz „w spos\u00f3b dostateczny”<\/em>, przy czym warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce wyb\u00f3r zachowania jest dowolny, pod warunkiem, \u017ce odbiorca potrafi ustali\u0107 jego sens. W zwi\u0105zku z tym wskazuje si\u0119 na nieograniczon\u0105 ilo\u015b\u0107 sposob\u00f3w wyra\u017cenia o\u015bwiadczenia woli. Najpopularniejszymi s\u0105 sposoby ustne i pisemne, jednak zgodnie z orzecznictwem S\u0105du Najwy\u017cszego gesty r\u0119k\u0105, potakiwanie g\u0142ow\u0105 i inne przyj\u0119te powszechnie znaki porozumiewania si\u0119 r\u00f3wnie\u017c s\u0105 kwalifikowane jako zachowania wyra\u017caj\u0105ce z\u0142o\u017cenie o\u015bwiadczenia woli. <\/p>\n\n\n\n

Ujawnienie woli osoby dokonuj\u0105cej czynno\u015bci prawnej mo\u017ce zatem nast\u0105pi\u0107 tak\u017ce w spos\u00f3b dorozumiany przez jakiekolwiek zachowanie si\u0119, uzewn\u0119trzniaj\u0105ce t\u0119 wol\u0119 w spos\u00f3b obiektywnie zrozumia\u0142y, a wi\u0119c albo wyra\u017anie, albo dorozumianie przez jakiekolwiek zachowanie si\u0119, kt\u00f3re w okoliczno\u015bciach towarzysz\u0105cych w spos\u00f3b dostatecznie zrozumia\u0142y wyra\u017ca wol\u0119 wywo\u0142ania skutk\u00f3w prawnych obj\u0119tych tre\u015bci\u0105 czynno\u015bci prawnej, np. przyj\u0119cie zap\u0142aty kwoty nominalnej bez zastrze\u017cenia waloryzacji lub potraktowania jej jako \u015bwiadczenia cz\u0119\u015bciowego uzasadnia domniemanie z\u0142o\u017cenia przez wierzyciela o\u015bwiadczenia o przyj\u0119ciu \u015bwiadczenia na zaspokojenie wierzytelno\u015bci (zob. wyrok S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 28 wrze\u015bnia 1993 r., I CRN 74\/93, LexisNexis nr 300741, OSNCP 1994, nr 7-8, poz. 162).<\/p>\n\n\n\n

Z\u0142o\u017cenie o\u015bwiadczenia woli<\/em><\/strong><\/h3>\n\n\n\n

Zgodnie z przepisem art. 61 \u00a7 1 k.c., \u201eO\u015bwiadczenie woli, kt\u00f3re ma by\u0107 z\u0142o\u017cone innej osobie, jest z\u0142o\u017cone z chwil\u0105, gdy dosz\u0142o do niej w taki spos\u00f3b, \u017ce mog\u0142a zapozna\u0107 si\u0119 z jego tre\u015bci\u0105\u201d<\/em>. Przepis ten jest swoistym domniemaniem prawnym, kt\u00f3ry tylko w nielicznych przypadkach dopuszcza odst\u0119pstwa od tej regu\u0142y (zob. np. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, Dz.U. 2014 poz. 827 z p\u00f3\u017an. zm.).<\/p>\n\n\n\n

Przepis art. 61 \u00a7 1 k.c. wprowadza zatem zasad\u0119, \u017ce o\u015bwiadczenie woli jest z\u0142o\u017cone drugiej stronie<\/strong> nie w momencie, w kt\u00f3rym adresat tego o\u015bwiadczenia faktycznie si\u0119 z nim zapozna\u0142, ale w chwili,w kt\u00f3rej m\u00f3g\u0142 si\u0119 z tym o\u015bwiadczeniem zapozna\u0107<\/strong>. Stanowisko to utrwalone jest zar\u00f3wno w doktrynie, jak i w judykaturze. Przek\u0142ada si\u0119 przede wszystkim na takie sytuacje, w kt\u00f3rych z\u0142o\u017cone o\u015bwiadczenie woli dociera do adresata p\u00f3\u017aniej, ani\u017celi zosta\u0142o ujawnione na zewn\u0105trz, np. jest przekazywane za po\u015brednictwem operatora pocztowego. W\u00f3wczas, zgodnie z przepisem art. 61 \u00a7 1 k.c. o\u015bwiadczenie to jest z\u0142o\u017cone w chwili, kiedy adresat ma realn\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 zapoznania si\u0119 z jego tre\u015bci\u0105 (zob. np. postanowienie S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 19 lipca 2012 r., II PK 57\/12 – „Je\u015bli pismo zostanie pozostawione w plac\u00f3wce pocztowej z jednoczesnym poinformowaniem poprzez awizo o mo\u017cliwo\u015bci podj\u0119cia przesy\u0142ki, za dat\u0119 z\u0142o\u017cenia o\u015bwiadczenia o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 nale\u017cy uzna\u0107 dzie\u0144, w kt\u00f3rym nast\u0105pi\u0142a pierwsza pr\u00f3ba dor\u0119czenia pisma pod w\u0142a\u015bciwym adresem potwierdzona pozostawieniem awizo”<\/em>).<\/p>\n\n\n\n

Warto przy tym r\u00f3wnie\u017c wspomnie\u0107, \u017ce mo\u017cliwo\u015b\u0107 zapoznania si\u0119 przez adresata ze z\u0142o\u017conym mu o\u015bwiadczeniem woli musi by\u0107 realna, a nie tylko potencjalna (zob. S\u0105d Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r., VI ACa 1080\/14 – „W art. 61 k.c. chodzi o realn\u0105, a nie tylko potencjaln\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 zapoznania si\u0119 przez adresata z tre\u015bci\u0105 o\u015bwiadczenia”<\/em>).<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Uwagi og\u00f3lne – ci\u0105g dalszy<\/strong><\/em><\/h3>\n\n\n\n

Po pierwsze wskaza\u0107 nale\u017cy, \u017ce przepis art. 61 \u00a7 1 k.c. ma tzw. moc wzgl\u0119dnie obowi\u0105zuj\u0105c\u0105 (z \u0142ac. ius dispositivum<\/em>). Trafnie podnosi si\u0119 w literaturze przedmiotu, \u017ce przepis art. 61 \u00a7 1 k.c. ma charakter dyspozytywny i nie wy\u0142\u0105cza mo\u017cliwo\u015bci ustalenia przez strony odmiennych zasad sk\u0142adania o\u015bwiadcze\u0144 woli mi\u0119dzy sob\u0105, a w szczeg\u00f3lno\u015bci, \u017ce o\u015bwiadczenie b\u0119dzie skutecznie z\u0142o\u017cone w innej chwili, ni\u017c to wynika z przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c. [w: Ciszewski Jerzy (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II, opublikowano: LexisNexis 2014].<\/p>\n\n\n\n

Po drugie, stosowanie przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c. mo\u017ce by\u0107 wy\u0142\u0105czone na zasadzie derogacji, czyli w przypadku stosowania tzw. regu\u0142 kolizyjnych. Szczeg\u00f3lne znaczenie b\u0119dzie w tym przypadku mia\u0142a jedna z trzech regu\u0142 derogacji horyzontalnej, tj. lex specialis derogat legi generali <\/em>(wzgl\u0119dnie, w pewnych przypadkach b\u0119dzie to lex posterior generalis non derogat legi priori speciali<\/em>). I to w\u0142a\u015bnie w derogacji tkwi istota problemu, nad kt\u00f3r\u0105 w mojej ocenie nale\u017cy si\u0119 pochyli\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Jednym z przyk\u0142ad\u00f3w zastosowania prawa „szczeg\u00f3\u0142owego”<\/em> wzgl\u0119dem prawa „og\u00f3lnego”<\/em> w odniesieniu do przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c. jest np. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. 2014 poz. 827 z p\u00f3\u017an. zm.). Regulacja ta nie budzi jednak \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci interpretacyjnych. Inaczej jest w przypadku przepisu art. 264 \u00a7 1 k.p., kt\u00f3rego wyk\u0142adania doktryny i judykatury jest niezgodna z postulowanym pro-pracowniczym i pragmatycznym podej\u015bciem do przepis\u00f3w Kodeksu pracy.<\/p>\n\n\n\n

\n

Art. 264 \u00a7 1 Kodeksu pracy <\/strong>
„Odwo\u0142anie od wypowiedzenia umowy o prac\u0119 wnosi si\u0119 do s\u0105du pracy w ci\u0105gu 21 dni <\/em>od dnia dor\u0119czenia pisma<\/em><\/strong> wypowiadaj\u0105cego umow\u0119 o prac\u0119”.<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Cho\u0107 w przywo\u0142anym przepisie ustawodawca u\u017cy\u0142 zwrotu dor\u0119czenia pisma<\/em>, a zatem fizycznego no\u015bnika danych<\/strong>, kt\u00f3ry zawiera o\u015bwiadczenie woli pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o prac\u0119, to pami\u0119tajmy o tym, \u017ce zar\u00f3wno nie ka\u017cde o\u015bwiadczenie woli musi zosta\u0107 utrwalone na fizycznym no\u015bniku danych, jak i nie ka\u017cdy fizyczny no\u015bnik danych zawiera o\u015bwiadczenie woli. Co wi\u0119cej, ustawodawca nie przewidzia\u0142 w tym przypadku formy pisemnej wypowiedzenia umowy o prac\u0119 ani pod rygorem niewa\u017cno\u015bci (z \u0142ac. ad solemnitatem<\/em>), ani pod rygorem negatywnych skutk\u00f3w dowodowym (z \u0142ac. ad probationem<\/em>).<\/p>\n\n\n\n

Fundamentalne znaczenia ma jednak fakt, \u017ce powo\u0142any przepis dotyczy sytuacji, w kt\u00f3rej to pracodawca<\/strong> wypowiada istniej\u0105cy stosunek pracy, a nie pracownik. W tym w\u0142a\u015bnie obszarze stanowisko pi\u015bmiennictwa zdaje si\u0119 zapomina\u0107, \u017ce inaczej ukszta\u0142tuje si\u0119 sytuacja prawna dotycz\u0105ca z\u0142o\u017conego o\u015bwiadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o prac\u0119 w przypadku, gdy przedmiotow\u0105 umow\u0119 wypowiada pracodawca, a inaczej, gdy umow\u0119 wypowiada pracownik. W pierwszym przypadku odniesiemy si\u0119 do przepisu art. 264 \u00a7 1 k.p., natomiast w drugim do przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Trafnie wskaza\u0142 S\u0105d Najwy\u017cszy w wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r., II PK 120\/12, \u017ce:<\/p>\n\n\n\n

\n

Wyrok S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 7 grudnia 2012 r., II PK 120\/12, LEX nr 1284746<\/strong>
„Do z\u0142o\u017cenia o\u015bwiadczenia woli pracodawcy o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia ma zastosowanie art. 61 \u00a7 1 zdanie pierwsze k.c. w zwi\u0105zku z art. 300 k.p. O\u015bwiadczenie woli, kt\u00f3re ma by\u0107 z\u0142o\u017cone innej osobie, jest wi\u0119c z\u0142o\u017cone z chwil\u0105, gdy dosz\u0142o do niej w taki spos\u00f3b, \u017ce mog\u0142a zapozna\u0107 si\u0119 z jego tre\u015bci\u0105”.<\/em>
<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

A zatem, czy analogicznie ukszta\u0142tuje si\u0119 sytuacja prawna, gdy to pracodawca, a nie pracownik, wyst\u0105pi do drugiej strony z jednostronnym o\u015bwiadczeniem woli o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia? Wg. komentator\u00f3w – tak. Wg. mnie – nie<\/u><\/strong>, o czym szerzej za chwil\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\n

Ja\u015bkowski Kazimierz, Maniewska Eliza, Kodeks pracy. Tom I. Komentarz. Ustawy towarzysz\u0105ce z orzecznictwem. Europejskie prawo pracy z orzecznictwem, wyd. X<\/strong>
„Terminy z\u0142o\u017cenia odwo\u0142ania od wypowiedzenia (art. 264 \u00a7 1 k.p.) oraz wyst\u0105pienia z \u017c\u0105daniem przywr\u00f3cenia do pracy lub odszkodowania (art. 264 \u00a7 2 k.p.) biegn\u0105 od wypowiedzenia lub rozwi\u0105zania umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia przez pracodawc\u0119, tj. od dnia, w kt\u00f3rym o\u015bwiadczenie pracodawcy dosz\u0142o do pracownika w spos\u00f3b pozwalaj\u0105cy mu zapozna\u0107 si\u0119 z jego tre\u015bci\u0105, cho\u0107by pracownik odm\u00f3wi\u0142 zapoznania si\u0119 z nim (art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p.)”.<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

\n

Baran Krzysztof W. (red.), Kodeks pracy. Komentarz, wyd. III<\/strong>
„Terminy z art. 264 k.p. dotycz\u0105ce ustania stosunku pracy liczy si\u0119 od dnia dor\u0119czenia o\u015bwiadczenia o wypowiedzeniu umowy lub jej rozwi\u0105zaniu bez wypowiedzenia b\u0105d\u017a te\u017c od dnia wyga\u015bni\u0119cia umowy o prac\u0119, kt\u00f3re dokonuje si\u0119 ex lege. Stosownie do art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p., o\u015bwiadczenie o rozwi\u0105zaniu umowy jest dokonane w momencie, w kt\u00f3rym dosz\u0142o do pracownika w spos\u00f3b pozwalaj\u0105cy zapozna\u0107 si\u0119 z tre\u015bci\u0105 tego o\u015bwiadczenia, cho\u0107by pracownik odm\u00f3wi\u0142 zapoznania si\u0119 z nim”.<\/em> <\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Tytu\u0142em wyja\u015bnienia godzi si\u0119 jeszcze przypomnie\u0107, \u017ce zastosowanie przepisu art. 264 \u00a7 1 k.p. albo 264 \u00a7 2 k.p. (alternatywa roz\u0142\u0105czna) zale\u017cy od tego, czy stosunek pracy dalej trwa i obj\u0119ty jest okresem wypowiedzenia – stosujemy w\u00f3wczas instytucj\u0119 odwo\u0142ania od wypowiedzenia umowy o prac\u0119 (art. 264 \u00a7 1 k.p.), czy te\u017c stosunek pracy ju\u017c usta\u0142 wskutek jego rozwi\u0105zania bez okresu wypowiedzenia – stosujemy w\u00f3wczas instytucj\u0119 \u017c\u0105dania przywr\u00f3cenia do pracy lub \u017c\u0105dania od pracodawcy zap\u0142aty stosownego odszkodowania (art. 264 \u00a7 2 k.p.). Nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c pami\u0119ta\u0107 o tym, \u017ce przepis art. 264 \u00a7 1 k.p. odnosi si\u0119 do dor\u0119czenia pisma zawieraj\u0105cego o\u015bwiadczenie woli<\/strong> pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o prac\u0119, natomiast przepis art. 264 \u00a7 2 k.p. stanowi o dor\u0119czeniu zawiadomienia<\/strong> o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia lub od dnia wyga\u015bni\u0119cia umowy o prac\u0119. W \u00a7 2 nie ma mowy o dor\u0119czaniu „o\u015bwiadczenia woli”<\/em>, albowiem ustawodawca s\u0142usznie za\u0142o\u017cy\u0142, \u017ce skoro przepis ten ma zastosowanie do stosunku pracy kt\u00f3ry ju\u017c usta\u0142, to znaczy, \u017ce stosowne o\u015bwiadczenie woli pracodawcy w tym zakresie zosta\u0142o pracownikowi ju\u017c z\u0142o\u017cone. Gdyby jednak tak si\u0119 nie sta\u0142o, w\u00f3wczas stosunek pracy trwa nadal i nie mo\u017ce by\u0107 mowy o rozpocz\u0119ciu biegu terminu wskazanego w art. 264 \u00a7 2 k.p. (tak S\u0105d Najwy\u017cszy w wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r., II PK 120\/12, LEX nr 1284746). <\/p>\n\n\n\n

Istota problemu<\/strong><\/em> <\/h3>\n\n\n\n

Aby dokona\u0107 poprawnej analizy problemu, rozr\u00f3\u017cni\u0107 nale\u017cy nast\u0119puj\u0105ce stany faktyczne:<\/p>\n\n\n\n

    \n
  1. pracodawca pismo zawieraj\u0105ce o\u015bwiadczenie woli o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia wysy\u0142a pracownikowi za po\u015brednictwem operatora pocztowego, a pracownik przedmiotowe pismo odbiera ju\u017c podczas pierwszej pr\u00f3by dor\u0119czenia<\/strong>;<\/li>\n\n\n\n
  2. pracodawca pismo zawieraj\u0105ce o\u015bwiadczenie woli o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia wysy\u0142a pracownikowi za po\u015brednictwem operatora pocztowego, a pracownik przedmiotowego pisma nie odbiera podczas pierwszej pr\u00f3by dor\u0119czenia.<\/u> Czyni to dopiero ostatniego dnia<\/strong> awizowania, przed zwrotem pisma do nadawcy;<\/li>\n\n\n\n
  3. pracodawca pismo zawieraj\u0105ce o\u015bwiadczenie woli o rozwi\u0105zaniu umowy o prac\u0119 bez wypowiedzenia wysy\u0142a za po\u015brednictwem operatora pocztowego, a pracownik przedmiotowego pisma nie odbiera ani podczas pierwszej pr\u00f3by dor\u0119czenia, ani w okresie podw\u00f3jnego awizowania, a pismo wraca do nadawcy.<\/strong><\/li>\n<\/ol>\n\n\n\n

    Pierwsze dwie sytuacje wydaj\u0105 si\u0119 do\u015b\u0107 oczywiste. W obu uznamy, \u017ce termin 21 dni, wskazany w przepisie art. 264 \u00a7 1 k.p. biegnie od dnia dor\u0119czenia pisma wypowiadaj\u0105cego umow\u0119 o prac\u0119.<\/p>\n\n\n\n

    Z go\u0142a inaczej rzecz b\u0119dzie wygl\u0105da\u0107 w sytuacji nr 3. Skoro ustawodawca w przepisie art. 264 \u00a7 1 k.p. wskaza\u0142, \u017ce odwo\u0142anie od wypowiedzenia umowy o prac\u0119 wnosi si\u0119 w ci\u0105gu 21 dni od dnia dor\u0119czenia<\/strong> pisma wypowiadaj\u0105cego umow\u0119 o prac\u0119, to niekorzystnym dla pracownika jest zaproponowane w doktrynie przyj\u0119cie stosowania przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c. w sytuacji, gdy pracownik zaniecha\u0142 odebrania pisma zawieraj\u0105cego wypowiedzenie umowy o prac\u0119. Z jednej strony nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce pracownik nie mo\u017ce mie\u0107 mo\u017cliwo\u015bci niesko\u0144czonego blokowania 21-dniowego terminu do wniesienia odwo\u0142ania do s\u0105du pracy, wobec czego nale\u017ca\u0142oby odwo\u0142a\u0107 si\u0119 do instytucji fikcji prawnej. Z drugiej jednak strony, gdyby przyj\u0105\u0107 stosowanie przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c., w\u00f3wczas pracownik, znajduj\u0105cy si\u0119 w sytuacji nr 2, w rzeczywisto\u015bci nie mia\u0142by dwudziestu jeden, a jedynie siedem dni na z\u0142o\u017cenie odwo\u0142ania do s\u0105du pracy.<\/u> W\u0142a\u015bnie dlatego ustawodawca w przepisie art. 264 \u00a7 1 k.p. pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 poj\u0119ciem dor\u0119czenia pisma<\/em><\/strong>, a nie chwil\u0105 z\u0142o\u017cenia o\u015bwiadczenia woli.<\/p>\n\n\n\n

    Wobec tego, w mojej ocenie domniemanie, jakie nale\u017ca\u0142oby zastosowa\u0107 w sytuacji nr 3, to nie domniemanie chwili z\u0142o\u017cenia o\u015bwiadczenia woli (art. 61 \u00a7 1 k.c.), lecz fikcja dor\u0119czenia, znana przede wszystkim z Kodeksu post\u0119powania cywilnego. O mo\u017cliwo\u015bci stosowania przepis\u00f3w prawa procesowego w sferze prawa materialnego wypowiedzia\u0142 si\u0119 S\u0105d Najwy\u017cszy w wyroku z dnia 20 stycznia 2004 r. II CK 358\/02:<\/p>\n\n\n\n

    \n

    Wyrok S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 20 stycznia 2004 r., II CK 358\/02 <\/em><\/strong>
    „Nie jest uprawnione stanowisko wykluczaj\u0105ce mo\u017cliwo\u015b\u0107 zastosowania tzw. dor\u0119czenia zast\u0119pczego do sk\u0142adania o\u015bwiadcze\u0144 woli w sferze prawa materialnego”.<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

    Wprawdzie cytowane orzeczenie dotyczy tzw. dor\u0119czenia zast\u0119pczego (art. 138 k.p.c.), to brak jest podstaw do przyj\u0119cia, aby w sferze prawa materialnego nie stosowa\u0107 per analogiam<\/em> tak\u017ce przepisu art. 139 k.p.c.<\/p>\n\n\n\n

    Dat\u0105 dor\u0119czenia pisma s\u0105dowego w wypadku przewidzianym w art. 139 \u00a7 1 k.p.c. jest data, w kt\u00f3rej up\u0142yn\u0105\u0142 termin do odbioru z\u0142o\u017conego pisma w oddawczym urz\u0119dzie pocztowym<\/u>, je\u017celi przed up\u0142ywem tego terminu adresat nie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 po odbi\u00f3r. Dwukrotne wys\u0142anie i awizowanie przesy\u0142ki zawieraj\u0105cej odpis wyroku z uzasadnieniem stanowi spe\u0142nienie wymagania skuteczno\u015bci dor\u0119czania pism s\u0105dowych przez poczt\u0119 i zapewnia realizacj\u0119 konstytucyjnej zasady prawa do s\u0105du (postanowienie SA w Szczecinie z dnia 26 maja 2008 r., III APa 19\/07, LEX nr 468589; postanowienie SN z dnia 2 lipca 2009 r., II UZ 20\/09, LEX nr 533108; postanowienie SN z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3\/09, LEX nr 519963) [w: Jakubecki Andrzej (red.), Kodeks post\u0119powania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-729, opublikowano: LEX\/el. 2018].<\/p>\n\n\n\n

    Adresat:
    <\/td>    		Pracownik (od pracodawcy):<\/td>Pracodawca:<\/td><\/tr>
    Sytuacja 1:<\/td>art. 264 \u00a7 1 k.p. <\/td> art. 61 \u00a7 1 k.c. <\/td><\/tr>
    Sytuacja 2:<\/td> art. 264 \u00a7 1 k.p. <\/td> art. 61 \u00a7 1 k.c. <\/td><\/tr>
    Sytuacja 3:<\/td> art. 264 \u00a7 1 k.p. w zw. z art. 139 \u00a7 1 k.p.c. <\/td> art. 61 \u00a7 1 k.c. <\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n\n\n\n

    Kolejnym argumentem za stosowaniem fikcji dor\u0119czenia w zamian za domniemanie chwili z\u0142o\u017cenia o\u015bwiadczenia woli, jest wyk\u0142adnia historyczna przepisu art. 264 \u00a7 1 k.p. Ot\u00f3\u017c do dnia 1 stycznia 2017 r. termin na z\u0142o\u017cenie odwo\u0142ania do s\u0105du pracy od wypowiedzenia umowy o prac\u0119 wynosi\u0142 nie 21, a jedynie 7 dni. Przepis art. 264 k.p. zosta\u0142 zmieniony przez art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niekt\u00f3rych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsi\u0119biorc\u00f3w (Dz.U.2016.2255). Gdyby zatem w poprzednim stanie prawnym przyj\u0105\u0107, \u017ce pracownik nie odebra\u0142 korespondencji w pierwszym mo\u017cliwym terminie (np. sytuacja nr 2), to w\u00f3wczas stosowanie przepisu art. 61 \u00a7 1 k.c. pozostawa\u0142oby w oczywistej sprzeczno\u015bci z przepisem art. 264 \u00a7 1 k.p., a termin do wniesienia odwo\u0142ania do s\u0105du pracy up\u0142yn\u0105\u0142by jeszcze zanim pracownik odebra\u0142 przesy\u0142k\u0119 z urz\u0119du pocztowego.<\/p>\n\n\n\n

    Oczywi\u015bcie, na co zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 S\u0105d Najwy\u017cszy w wyroku z dnia 17 marca 2010 r., II CSK 454\/09, OSNC 2010, nr 10, poz. 142, domniemanie dor\u0119czenia przesy\u0142ki rejestrowanej, wynikaj\u0105ce z dowodu jej nadania, mo\u017ce by\u0107 przez adresata obalone przez wykazanie, \u017ce nie mia\u0142 mo\u017cliwo\u015bci zapoznania si\u0119 z zawartym w niej o\u015bwiadczeniem woli. Jednak\u017ce ponownie, w kontek\u015bcie wyk\u0142adni systemowej przepisu art. 264 \u00a7 1 k.p. nale\u017cy zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119, \u017ce ustawodawca nie wymaga od pracownika, aby ten korespondencj\u0119 od pracodawcy odbiera\u0142 w pierwszym mo\u017cliwym terminie<\/u>. A zatem prawem pracownika jest cho\u0107by intencjonalne przeczekanie do ostatniego, 14-go dnia, kiedy wci\u0105\u017c mo\u017cliwe b\u0119dzie odebranie uprzednio awizowanej w urz\u0119dzie pocztowym przesy\u0142ki listowej.<\/p>\n\n\n\n

    Reasumuj\u0105c, w sytuacji, gdy pracownik nie odebra\u0142 dwukrotnie awizowanej przesy\u0142ki pocztowej zawieraj\u0105cej o\u015bwiadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o prac\u0119 (cho\u0107by zrobi\u0142 to intencjonalnie), to termin 21 dni, wskazany w przepisie art. 264 \u00a7 1 k.p. rozpoczyna sw\u00f3j bieg nie w chwili, w kt\u00f3rej adresat m\u00f3g\u0142 zapozna\u0107 si\u0119 z przedmiotowym o\u015bwiadczeniem woli (art. 61 \u00a7 1 k.c.), lecz dopiero z chwil\u0105 uznania przesy\u0142ki za dor\u0119czon\u0105 w rozumieniu przepisu art. 139 \u00a7 1 k.p.c. (w ramach zasady stosowania prawa poprzez analogi\u0119), a przesy\u0142k\u0119 uznaje si\u0119 za dor\u0119czon\u0105 w ostatnim dniu przewidzianym dla jej odbioru.<\/strong>
    <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    O\u015bwiadczenie woli jest jednym z fundamentalnych poj\u0119\u0107 z dziedziny prawa cywilnego. Podstawowe regulacje dotycz\u0105ce o\u015bwiadczenia woli to przepisy art. 60-651 Kodeksu cywilnego (dalej – „k.c.”), a tak\u017ce art. 79 k.c. (o\u015bwiadczenie woli osoby niemog\u0105cej pisa\u0107) oraz art. 82-88 k.c. (wady o\u015bwiadczenia woli). Warto jednak pami\u0119ta\u0107, \u017ce przepis\u00f3w odwo\u0142uj\u0105cych si\u0119 do o\u015bwiadczenia woli jest w Kodeksie cywilnym
    + Czytaj wi\u0119cej<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":14,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,7],"tags":[51,50,52,47,48,49],"class_list":["post-220","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-prawo-cywilne","category-prawo-pracy","tag-kodeks-cywilny","tag-kodeks-pracy","tag-oswiadczenie-woli","tag-umowa","tag-umowa-o-prace","tag-wypowiedzenie-umowy-o-prace"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/220","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=220"}],"version-history":[{"count":37,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/220\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":610,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/220\/revisions\/610"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/14"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=220"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=220"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.banszel.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=220"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}